Organizację 42 Łódzkiej Drużyny Harcerzy im. ks. Jana Bosko rozpoczęto na terenie „Oratorium” Salezjańskiego w Łodzi przy ul. Wodnej 34 już we wrześniu 1937 roku.
Pierwszym drużynowym został druh phm. Stefan Świderski opiekę nad drużyną zaś sprawowali ks. phm. Konrad Pyrek, ks. phm. Franciszek Pytel i ks. hm. Wiktor Jackiewicz. Przybocznym w drużynie został druh Czesław Rzetelski HO. Zastępowymi natomiast uczniowie i absolwenci Gimnazjum Mechanicznego Salezjanów druhowie: Zenon Maroszek, Henryk Majchrzycki, Jan Ciesielski, Tadeusz Lizak. Przy „czterdziestej drugiej” powstała w lipcu 1938 roku Gromada Zuchów, którą prowadził Bolesław Opalski, a w 1939 zastęp starszo-harcerski dowodzony przez przybocznego Cz. Rzetelskiego i phm. Stanisława Gęsigórę, rekrutujący młodzież z „Oratorium”.
Drugim drużynowym 42 ŁDH im. ks. Jana Bosko został phm. Kazimierz Wegnerowski[1]– ówczesny nauczyciel Salezjańskiego Gimnazjum. Prowadził on również prowadził ją w czasie okupacji. W swej krótkiej przedwojennej historii 42 ŁDH zanotowała bardzo szybki wzrost liczebności. Składała się ona z 4 zastępów o łącznym stanie 44 harcerzy. Z początkiem 1939 roku jednostka przerodziła się w Szczep, skupiający łącznie 110 zuchów, harcerzy, harcerzy starszych i instruktorów. Drużyna i zastępy posiadały własne proporce i totemy, które eksponowano w izbie harcerskiej przy ulicy Wodnej.
W grudniu 1938 roku Szczep zorganizował akcję zarobkową wystawiając spektakl „W zaczarowanym lesie” do jego realizacji wciągnięto blisko 60 zuchów i harcerzy, którzy statystowali oraz odgrywali role. Dochód z przedstawienia był przekazany na organizację wypoczynku letniego drużyny.
We wspomnianej już izbie oprócz wystroju ukazującego harcerską pracę drużyny organizowano wystawy artystyczne prac robionych przez członków 42 ŁDH. W czasie „wernisaży” zbierano środki na Fundusz Obrony Narodowej. W czasie 2 letniej pracy przeprowadzono m.in. wystawę pt. „Krwi ofiarnej cześć” poświęconej Orlętom Lwowskim oraz pt. „Nasz przyszły obóz”, która ukazywała makietę planowanego obozu w Rossosze. Prezentacje zawierały szeroki wachlarz prac harcerskich wykonywanych w czasie biwaków i zbiórek drużyny oraz gromady zuchów.
Do niewątpliwych sukcesów w pracy jednostki zaliczyć należy organizację kolonii i obozów letnich. Na swój pierwszy wypoczynek kolonijny 42 ŁDH wyjechała w lipcu 1938 roku do Białogobrzegów, zaś w kolejnym roku również w lipcu zorganizowała ona wypoczynek pod namiotami w miejscowości Rossocha k/ Rawy Mazowieckiej. Obóz ten poprzedził 3 dniowy majowy biwak w Żerominie. Podczas wspomnianej akcji letniej drużyna zorganizowała 2 dniową wędrówkę przez Skierniewice do Warszawy. Jak wspomina K. Wegnerowski „Pierwszy obóz pozostawił niezatarte przeżycia wśród [jego] uczestników, którzy zdawali [swój] egzamin zaradności życiowej, zdobywali sprawności i stopnie harcerskie w zorganizowanych biegach harcerskich.
Pełną mobilizację w czasie wypoczynku w Rossosze przeżywał starszo-harcerski zastęp „Łazęgów”, który dwukrotnie brał udział w gaszeniu pożarów zagród wiejskich. Ówczesną kadrę obozu stanowili: komendant- K. Wegnerowski, oboźny- Cz. Rzetelski oraz S. Gęsigórka, ks. F. Pytel, ks. K. Pyrek.
Praca wychowawcza w drużynie niewątpliwie była przesiąknięta duchem prawa i przyrzeczenia harcerskiego. Skomponowanym i śpiewanym przez 42 ŁDH Hymnem była pieśń „W promiennej niebios chwale święć Księże Bosko nam”. Jej rozwój w 1939 roku spowolnił wybuch II Wojny Światowej. Mimo to harcerze starsi z „cztery dwa” w czasie okupacji stanęli na wysokości zadania służąc w łódzkiej konspiracji „szaroszeregowej”. Ale o tym następnym razem …
ms
[1] Mianowany podharcmistrzem przez Naczelnika Harcerzy. Rozkaz L. 9 z 24.05.1939 roku Komendanta Łódzkiej Chorągwi Harcerzy hm. Stefana Kępczyńskiego.
