New York Times za jeden z najważniejszych trendów w 2010 roku uznał gamifikację (z ang: gamification, w polskiej wersja zwana też gryfikcają bądź grywalizacją). Czym jest owa tajemnicza gryfikacja?
Znawcy (jeśli w ogóle kogoś w owej dziedzinie można nazwać znawcą) mówią o niej: to wprowadzanie mechanizmu gier w te sfery życia, które grami nie są. Po co? Po to, żeby motywować do działania. Dlaczego? Bo każdy lubi grać, rywalizacja wyzwala w ludziach wcześniej nieznane moce. Więcej – sporo ludzi gra dla samej gry, nie dla nagród – nagroda może być zupełnie wirtualna. Niech rękę do góry podniosą ci, co sadzą marchewki na wirtualnej farmie. A są tacy co wstają o czwartej rano, żeby marchew posadzić (ciekawe u ilu z Was pojawił się porozumiewawczy uśmiech). W gryfikacji chodzi więc o to, żeby tę energię, która pcha ludzi do jakże irracjonalnych działań, wykorzystać do działań jak najbardziej racjonalnych – na przykład do przeczytania książki, pomocy innym, sportu, etc. Czujecie tą moc?
Gamifikacja w praktyce objawia się między innymi serwisami internetowymi, które proponują wirtualne nagrody w zamian za codzienne osiągnięcia – odwiedzenie danego miejsca (foursquare), czy po prostu wywiązywanie się z obowiązków (epic win). Podstawowymi elementami mechanicznymi tych systemów są: osiągnięcia (achievements) i poziomy (levels). Gamifikacją zachwyca się teraz świat, patrzą na nią wielkie korporacje, zbliża się czas, kiedy będzie ona na topie. A my?
My – harcerze – mamy gamifikację od 100 lat. Czymże innym od „levels & achievements” jest System Stopni i Sprawności? Wielką, ponadczasową mądrością wykazali się ci, którzy za najważniejszą formę pracy z harcerzami uznali… grę.
Druhny i Druhowie – macie w swoich dłoniach potężne narzędzie. Wiecie, jak robić gry, wiecie, jak prowadzić rywalizację, wiecie, jak dobierać reguły. Wykorzystujcie to ze świadomością, że prawdopodobnie nie ma lepszego sposobu na przygotowanie do życia młodego człowieka.
Grel
