„Nie tylko w tej bitwie, w której pojmany zginął, ale we wszystkich wyprawach okazywał się rycerzem dzielnym i znakomitym, słynął odwagą i wielkimi czynami, w których nikt mu nie dorównywał. Był zaś w mowie słodki i ujmujący, tak że nie tylko ludzi zacnych i szlachetnych, ale barbarzyńców nawet swoją uprzejmością zniewalał. Miał przede wszystkim ten rzadki w sobie przymiot, że jak w bitwie najśmielszy zapał, tak w radzie najumiarkowańszą okazywał rozwagę. Godzien za swe bohaterskie dzieła nie moich słabych, ale i Homera samego pochwał”.
Jan Długosz, za: http://pl.wikipedia.org/wiki/Zawisza_Czarny_z_Garbowa
Rzeczą nad którą myślę, warto się zastanowić jest fakt, czy postać żyjąca blisko 700 lat temu nadal jest dla nas, żyjących w XXI wieku Polaków, Europejczyków etc. wzorem i przykładem. Obawiam się, że świat w swoim pędzie nieco się zagubił. 2 punkt Prawa Harcerskiego w swoim założeniu ma namawiać – wymagać od harcerzy słowności i niezawodności. Warto dodać, że punkt ten gości niezmiennie w Prawie Harcerskim od jego zarania (poza okresem PRLu). Znaczy to, że zawsze przywiązywaliśmy do niego bardzo dużą uwagę. Ale jak to się miało i ma do pracy nad tym punktem, i postawami prawdomówności i niezawodności?
Częstokroć w rozmowach z instruktorami słyszę, że 10 Punkt Prawa jest najtrudniejszy. Moim zdaniem jednak, punkt 2 jest znacznie trudniejszy, a co gorsza, znacznie mniej uwagi poświęcamy na jego dopilnowanie. A przecież postawy i cechy na straży których stoi, są niezwykle ważne w naszym życiu. A im to życie jest bogatsze, tym trudniej być słownym, dokładnym, niezawodnym, punktualnym. Ciężko studiować, łączyć dodatkowe obowiązki, a do tego mieć czas na zawieranie znajomości i poświęcanie się swoim zainteresowaniom. Doba ma określony czas trwania, i nie da się jej przedłużyć, więc i często nasza niezawodność staje się większa. W większości mamy sporo obowiązków, a to prowadzi często do zapominania, czy nawet nakładania na siebie rożnych terminów – często śmieję się, że przydałby mi się dar bilokacji – i chyba coś w tym jest.
Czy może warto postanowić właśnie, że harcerz żyjący w XXI wieku, to osoba słowna, punktualna, dobrze zorganizowana, niezawodna? Czy dążenie do bycia takim, nie powinno być naszym sztandarowym zadaniem w dzisiejszych czasach?
Pozostaje pytanie, jak tego dokonać. Ja zazwyczaj rozwiązuję to tak, że staram się nie obiecywać niczego, w sytuacji kiedy wiem, że mogę nie dotrzymać słowa. Warto czasem powiedzieć szczerze, że po prostu nie damy rady czegoś zrobić, zamiast na siłę twierdzić, że staniemy na głowie, aby coś wykonać. Ale pamiętajmy! Jeśli już mówimy, że tak zrobimy, trzeba – choć czasem to bardzo trudne – dotrzymać danego słowa. Często towarzyszy mi – co się okazuje niestety zgubne – poczucie, że chcę zrobić w życiu wszystko. Chciałbym jednocześnie prowadzić drużynę, jechać z nią na obóz, ale w sumie fajnie by też było poprowadzić kurs, i oczywiście spędzić trochę czasu z najbliższymi mi osobami. Nie wszystko jestem w stanie zrobić. Może zatem czasem zrezygnować z naszych ambicji i z ilości przejść na jakość? Niech to co robię, i czego się podejmuję będzie świadczyło o mojej prawdomówności, solidności, rzetelności i niezawodności. Tutaj pojawia się popularne dość słowo – asertywność. Warto dbać o to, aby nie brać na siebie rzeczy których kompletnie nie chcesz robić. Z doświadczenia wiem, że tylko to, co mi się podoba i do czego jestem przekonany jestem w stanie zrobić w pełni mojego zaangażowania. Pozostałe rzeczy robię oczywiście solidnie i sumiennie, ale nie odczuwam takiej satysfakcji z nich wykonania. Ostatnia rada – pamiętaj, aby nie przeładowywać dni. Niech każdego dnia pozostanie jakiś „wolny”, niezagospodarowany czas. Może się przydać na awarię samochodu, opóźnienie komunikacji miejskiej, czy też rozmowę z kimś, kto akurat tego potrzebuje. Życie jest nieprzewidywalne, ale jeśli chcemy być jak Zawisza, musimy być również na to przygotowani i przewidywać!
phm. Sebastian Grochala HR
